About

In 1982 studeerde ik af als logopediste. Nog nat achter mijn oren begon ik een eigen praktijk. Van zelfoverschatting gesproken! Maar ik had geluk. Het eerste kindje dat om hulp kwam, sukkelde met lezen en daar wist ik zo weinig van dat ik zelf hulp kreeg … De coaching had effect, het kereltje las na 4 maanden en ik had wel zin in meer van dat. Na een paar jaar merkte ik dat veel kinderen met lees- en spellingsmoeilijkheden het ook lastig hadden met rekenen. Weer bracht coaching soelaas en ik kreeg de smaak van rekenbegeleiding te pakken.

Ik speelde vaak met kinderen, gewoon, omdat ik het zelf leuk vond, omdat het aangenamer is een lachend snoetje voor je te zien en omdat ik pen en papieroefeningen saai vond. Het heeft een hele tijd geduurd voor ik door had dat het spelen een wezenlijk verschil maakte en het opleuken van de therapie maar een neveneffect was. Het belangrijkste was dat de kinderen zelf om de spellen vroegen, met plezier aan het oefenen gingen en de vaardigheden sneller onder de knie kregen.

Pas enkele jaren geleden vond ik hiervoor ook een verklaring. Spellen prikkelen de intrinsieke motivatie van kinderen. Kinderen willen spelen, wij zorgen ervoor dat je al spelend rekenvaardigheden oefent en dat maakt de cirkel rond.